Üç yüz km süratte el freni çektim

Dün ve Dünya, yalnızca “biz”den ibaret. Bugünümüzde ise gördüklerimizi heykeltraşlar ve ressamlar tasarlıyor. Nasıl betimliyor, nasıl soluyor ve nasıl bir algı içine sokuyorsak dünyamızı yalnızca o kadarız, tahminen de bırakıp gittiğimiz kadarız. Kimi ördüğü dört duvarı ortasında mahpus, kimi gökyüzü maviliği ortasında özgür. Fakat bende tam aksi sis kaplamış durumda dünyamı, flu görüyorum gözlerimi açtığımda. Göz gözü görmemekte kimseye saplanamıyorum sisler ada üzere dört yanımı kapladıkça etrafımı çaresizlikten fevrileşiyorum. Oğuz ağabeyimden (Atay) kalan bir tutunamama kaygımız da hazır ve nazır. Aslında hiç anlaşıl(a)madık. Bizi ararken kendimi kaybettiğim daima yanlış kavşaklara savruldum ya da 300 km süratte el freni çektik ve sonuç kaçınılmaz!

Artık sis çökünce yeryüzünün altına, göğün üzerine kalakalıyor insan. Tuhaf, ummansız basiretsizlik var üzerimde. Günümün yirmi beş saatine yüklediğim gücümle arama kocaman labirent örülmüş. Aynaya baktığımda suretim ortasında sisli-puslu bir hava hakim. Artık etrafımı bu kadar sis bulamışken kaçak dövüşen insanların ayak seslerini duyuyorum, geliyorlar kaplumbağa suratında yürüyen ölüler üzere. Güya pusuda bekleyip bir çelme takacak o insanların lisanında kalmış üzere hissediyorum. Olacaklardan kaçmak için parende atarak delicesine aksi tarafa koşuyorum. Fakat sis yüzünden bu hengamenin tam ortasına yanlışsız koşmuş olduğumu fark ettiğimde geç oluyor. Sis kalktığında artçılların kocaman bir fay sınırı oluşturduğunu görüyorum hayatımın orta yerine. Yüreğim kaburgalarımı yumrukluyor, canım acıyor, susuyor, sükut ediyorum.

Yıllar su üzere sevgilim, çehre semtlerim değişiyor. Yaşım eşşek kadar ve eşyalar bile taşınmaktan boykot ediyor beni. Fakat puslu havalarda atılan kağıt çiziklerin varlığı ve gerçekliği hiç değişmiyor.

Na-mümkün…

Tekrar o denli devirlerin içerisindeyim hatta tam merkezinde galiba. Vakit çiziklerin atıldığında anesteziye şahit olma vakti.

Aşk, hayat veya dostluk da bu türlü bir şey galiba. Mesela aşk, coşkun bir Eylül mevsimi üzere mis kokular içinde başlıyor, b*k kokularıyla son buluyor. İçin kıpır kıpır pür telaş, mahallende bayram havası. Etrafına sebepsiz yere gülücükler lütfediyorsun bedavaya. Onu sevdiğim günden beri renklerin tonu değişti, hayatımın katran karalığı bembeyaz oldu diyorsun ya hani! Yüzümde ki cihan için nefes aldığım müddetinin getirdiği çizgilerin manası bile değişti, geçmişin o acıları bir artık birer çocuk kahkahası üzere oldu diyorsun ya hani! O denli transparan ve berrak ve gül hoşu geliyor hisler. Masumane, biricik, yek. Güya birinci defa on yedi yaşından gümüş kolye almışsın üzere hissediyorsun. Bir öncen vardı öncesi üzere, hani artık yalnızca anısı olan, artık her şey apayrıydı zira “o” var diyorsun. Güya gözlerimi kapasam, nefes alsam onun yanına her an ışınlanabilirmişsin üzere geliyor. Vaktin ve yerin kuantum gerçekliğini yoksaymış üzere hissediyorsun. Kendini olduğun üzere bırakabilmek diye bir eylemsellik hali var lakin aksiyona geçemediğin. Sonra, sonra güya vakit geçiyor ve sis çevreliyor yeniden etrafı. Sözlerle sığdırmaya doyamadığın, şükür secdesine vardığın insan kılığındaki tecelli aşk, anlat anlat bitiremediğin hayat en büyük çiziği atmak için bir sebep kollar üzere tekrar pusuda. Sen kendi hayallerine, anlatamadıklarına, keşkelerine ve anlaşılmazlıklarına sığınıyorsun. Âlâ ki bea diyorsun, düzgündü yinede…

Lakin sonra, olmadı bea…

Bir şey diyemez, yiyemez ve içemez vaveyla ile doluyorsun avaz avaz. Yalnızca o çok dilendiğin lakin hiç olmayanın olmasını istiyorsun. “Anlaşılmak”. Tahminen de bu yüzden “Anlıyorum” sözünden sızan o derin anlayışsızlıklara boğulduk birçok vakit, neye kırıldığını görmeyen bireylerin anlayışsızlıkları yalnızlığını katladığı için akın modundasın. Kelamın özü, gözü artık kulağını patileyen o tanıdık, ezber kelamlardan kaçıyorsun. Beni, ada misali çevrelediğini argüman eden kifayetsiz yüreklerden kaçıyorsun. Evvelden olduğu üzere şiirlere sarılıyorsun tekrar, daha çok okurken tekrar avaz avaz susma vakitleri geldiğine kanaat ediyorsun.

Z Raporu: Ağaçta duran kuş, kolun kırılmasından hiç korkmaz. Onun inancı ağaca değil, kendi kanatlarınadır.

*Yazıyı okurken bonus olsun / Fazıl Say – İnsan insan

Engin Kol

Instagram: seslenenadam

YouTube